شلوغیِ آرام؛ در امتدادِ یک دلتنگی
▪️گاه در میانِ انبوهترین جمعیتها، آدمی تنهاترین است. این ازدحامِ تاریخی، روایتِ هزاران دلتنگیِ انفرادی است که زیرِ تابوتِ تو با هم گره خوردند. آمدیم تا در این غوغایِ غریب، همآغوشِ غمی مشترک شویم؛ چرا که تنها همین حضورِ جمعی است که میتواند سنگینیِ این تنهاییِ بزرگ را تسکین دهد. ما در کنار هم، برای کسی گریستیم که هر کداممان با او خلوتی داشتیم.
